Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/25628 K.2014/11911

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (koca) tarafından; kusur belirlemesi, davalı yararına hükemdilen yoksulluk nafakası ve ihtiyati tedbir kararına itiraz üzerine verilen 19.07.2013 tarihli karar yönünden, davalı (kadın) tarafından ise; lehine hükmedilen nafakanın miktarı, tazminat talebi hakkında verilen hüküm, yargılama giderleri ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 389'ncu maddesi uyarınca, taşınmazları üzerine üçüncü kişilere devrinin önlenmesi için konulan ihtiyati tedbir kararına itirazı üzerine verilen karara karşı da temyiz talebinde bulunmuş ise de; Yargıtay İçtihadı Birleştirme (Hukuk) Genel Kurulu'nun 21.02.2014 tarihli 2013/1 esas, 2014/1 karar sayılı içtihadı birleştirme kararı (R.G. 17.04.2014 tarih ve 28975 sayı) uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen ihtiyati tedbir taleplerinin reddi (HMK.m.391/3) ve bu taleplerin kabulü halinde, itiraz üzerine verilen kararlara (HMK.m.394/5) karşı temyiz yoluna başvuralamayacağından, davacının ihtiyati tedbir kararına itiraz üzerine verilen 19.07.2013 tarihli karara yönelik temyiz talebinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Davacının diğer yönlere ilişkin temyiz itirazları ile davalının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacının tüm, davalının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b-Davalının Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi kapsamında maddi tazminat talebi bulunmamaktadır. Talep olmadığı halde, davalı aleyhinde kesin hüküm oluşturacak şekilde "mevcut veya beklenen menfaatinin bulunmadığı" gerekçesiyle maddi tazminat talebinin reddine karar verilmesi doğru bulunmamıştır.

KARŞI OY YAZISI

İhtiyati tedbirle ilgili kararların nihai hükümle birlikte temyiz edilebileceğini düşünüyoruz, sayın çoğunluğun yukarıda (1.) bentteki görüşüne katılmıyoruz.