Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/26039 K.2014/9734

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından davalı-davacı kocanın kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, reddedilen tazminatlar ve nafakaların miktarları yönünden; davalı-davacı (koca) tarafından ise davacı-davalı kadının kabul edilen boşanma ve nafaka davası, kusur belirlemesi, reddedilen tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kocanın tüm, davacı-davalı kadının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Kocanın, 11.06.2012 tarihinde, eşine eve dönmesi için noterden ihtar gönderdiği, daha sonra da barışma girişimlerini sürdürdüğü, bu suretle eşinin önceki davranışlarını hoşgörüyle karşıladığı anlaşılmaktadır. Barışma girişimlerinden sonra da, davacı-davalı kadından kaynaklanan boşanmaya sebebiyet verecek maddi bir hadisenin varlığı ispatlanamamıştır. Bu durumda, davalı-davacı kocanın birleştirilen boşanma davasının reddi gerekirken, kabulüne karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

3-Boşanmaya sebep olan olaylarda kusuru bulunmayan davacı-davalı kadın lehine maddi ve manevi tazminata (TMK. md. 174/1-2) hükmedilmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ile davacı-davalı kadının tazminat isteklerinin reddi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.