Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/26606 K.2014/9999

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (koca) tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, "davacı ağır kusurlu" bulunarak dava reddedilmiştir.

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, taraflar arasındaki son olayda, davacının tartışmaları sırasında eşini tokatladığı, davalının da bardak fırlatmak suretiyle kolunda kesik oluşacak şekilde kocasının yaralanmasına yol açtığı, öncesinde de zaman zaman birbirlerine fiziki şiddet uyguladıkları, davacının ayrıca sürekli olarak eşine sinkaflı sözlerle küfrettiği ve güven sarsıcı tutum ve davranışlarda bulunduğu anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Gerçekleşen olaylarda davacı "ağır kusurlu" ise de, davalı da kusurludur.

Eşler arasındaki sürekli didişme ve kavga halinin mevcudiyeti karşısında, az kusurlu olan davalının davaya itirazı hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, evlilik birliğinin devamında davalı ve çocuklar bakımından korunmaya değer bir yarar kalmamış, Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi şartları somut olayda gerçekleşmiştir.

Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya (TMK md. 166/2) karar verilecek yerde, isteğin reddi doğru bulunmamıştır.