KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2013/26694 E., 2014/15798 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 8 Temmuz 2014
- Mahkemesi
- Antalya l. Aile Mahkemesi
- Tarihi
- 15.07.2013
- Numarası
- Esas no:2011/881 Karar no:2013/787
Karar Metni
320 kelime·2 dk okuma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (koca) tarafından hükmün tamamına yönelik olarak; davalı-karşı davacı (kadın) tarafından ise tazminatlar ve nafakaların miktarı ile faiz talebi hakkında karar verilmemesi yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 08.07.2014 günü temyiz eden davacı-karşı davalı Y.. K.. vekili Av. ve karşı taraf temyiz eden davalı-karşı davacı S.. K.. vekili Av. geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle gerekçeli kararın hüküm bölümünün B/5 bendinde davalı-karşı davacı kadın yararına 5.000 TL. manevi ve 5.000 TL. manevi tazminata hükmedildiği yazılmış ise de, maddi hataya dayalı bulunup davalı-karşı davacı kadın yararına 5.000 TL. maddi ve 5.000 TL. manevi tazminata hükmedildiğinin anlaşılmasına göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.
2-Hakim tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez (HMK.md.26/1). Davalı-karşı davacı kadın 250 TL. miktar göstererek yoksulluk nafakasına hükmedilmesini talep etmiştir. Mahkemece talep aşılarak 300 TL. yoksulluk nafakasına hükmedilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.
3-Davalı-karşı davacı kadının hükmedilen tazminatlara yasal faiz uygulanmasına yönelik isteği hakkında olumlu ya da olumsuz bir hüküm kurulmamış olması da isabetsizdir.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2013/26694, K. 2014/15798, 8 Temmuz 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama