Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/2784 K.2013/15312

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından; lehine hükmedilen manevi tazminatın ve çocuk için takdir edilen iştirak nafakasının miktarları yönünden; davalı (koca) tarafından ise kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen manevi tazminat ve kendi tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle hükmün dördüncü maddesinde yer alan "manevi tazminatın, davalıdan alınarak davacıya verilmesine" karar verildiğine göre, aynı maddede sözü edilen kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın "davalı" değil davacı olduğunun anlaşılmasına, bu bölümde yapılan yanlışlığın açık yazım hatası niteliğinde bulunmasına,

davalının maddi tazminat isteğinin Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi kapsamında olup, koşulları bulunmadığından reddedildiğinin, buna ilişkin ret kararının bu sebeple sonucu bakımından doğru olup, davacı (kadın)'ın hükmün bu bölümüne yönelik bir temyiz itirazının da bulunmamasına göre, tarafların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz edenlere yükletilmesine,