Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/2843 K.2013/15806

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından; kocanın davasının kabulü ve yararına hükmedilen tazminatların miktarı yönünden, davalı-davacı (koca) tarafından ise; kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen tazminatlar ile kendisinin reddedilen tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kocanın tüm, davacı-davalı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece kadının açtığı asıl dava ile kocanın açtığı karşı boşanma davası kabul edilmiş ise de, yapılan tahkikat ve toplanan delillerden; mahkemenin de sabit kabul edip, kadının asıl boşanma davasının kabulüne gerekçe yapılan kocanın kusurlu davranışları dışında; davacı-davalı kadına kusur olarak yüklenebilecek ve boşanma sebebi olabilecek nitelikte bir kusurlu davranış kanıtlanamamıştır.

Bu durumda, boşanmaya sebep olan olaylarda kusurun tamamen davalı-davacı kocada olduğunun kabulü gerekir. Öyleyse, davacı-davalı kadının az bile kusurluluğu gereçekleşmediği ve bu sebeple kocanın karşı boşanma davası bakımından en azından Türk Medeni Kanununun 166/2 maddesi koşulları oluşmadığından; karşı boşanma davasının reddine karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.