Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/2984 K.2013/15546

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından; kusur belirlemesi, manevi tazminat ve maddi tazminatın miktarı yönünden; davacı-davalı (koca) tarafından ise her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davacı-davalı kocanın kadının hamileliğiyle ilgilenmediği, fiziksel şiddet uyguladığı, evden kovduğu ve ev işlerine sürekli müdahale ettiği, davalı-davacı kadının ise hakaret ettiği, eşini tırmaladığı, davacı-davalı koca boşanmaya neden olan olaylarda daha ziyade kusurlu ise de davalı-davacı kadının boşanmaya karşı çıkmasının hakkın kötüye kullanılması olduğu anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı-davalı koca da dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davacı-davalı kocanın boşanma davasının da kabulü ile boşanmaya (TMK md. 166/2) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.