Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/3059 K.2013/27572

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından, her iki dava yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 26.11.2013 günü temyiz eden davacı-karşı davalı M.İ.vekili Av. .geldi. Karşı taraf davalı-karşı davacı F.İ.ile vekili gelmediler. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davacı-davalı kocanın, müşterek çocuk yararına hükmedilen tedbir nafakasına yönelik temyiz itirazları yersizdir.2-Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davalı-davacı kadının, kocanın önceki evliliğinden olma görme özürlü oğlunu evde istemediği, evden ayrılması sırasında kocaya hakaret ettiği, buna karşılık davacı-davalı kocanın güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu yönündeki iddiaların ise davalı-davacı kadın tarafından ispatlanamadığı anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı-davalı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya (TMK.md. 166/1)karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.

3- Davalı-davacı kadının, Türk Medeni Kanununun 197/1. maddesi uyarınca açtığı birleşen bağımsız tedbir nafakası davasında ayrı yaşamakta haklılığını ispatlaması gerekir. Davalı-davacı kadın müşterek konutu kendiliğinden terk etmiş ve ayrı yaşamakta haklılığını ispatlayamamıştır. Gerçekleşen bu durum karşısında davalı-davacı kadın yönünden tedbir nafakası davasının reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.