Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/4077 K.2013/16274

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından; kusur belirlemesi, tazminatlar ve yoksulluk nafakası yönünden, davalı tarafından ise; tazminatlar ve nafakaların miktarları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, davacı kocanın birlik görevlerini ihmal ettiği, güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, kadına hakaret ve tehdit ettiği, davalı kadının da kocaya hakaret ettiği ve böylelikle davacı kocanın ağır kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

3-Davalı kadının öğretmen olup düzenli bir gelir elde ettiği anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 175. maddesi şartlarının oluşmadığı nazara alınmadan davalı yararına yoksulluk nafakasına hükmedilmesi doğru olmamıştır.