Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/4305 K.2013/19318

Taraflar arasıundaki boşanma davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen yukardıa tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (koca) tarafından, kusur tespiti, kadın lehine hükmedilen yoksulluk nafakası ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okundu, gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacının (koca) aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

3- Davalının, emekli olup, düzenli gelirinin ve babasından miras yoluyla intikal eden iki daire ve on bir parça tarla vasfındaki taşınmazda 4/16 oranında miras payının olduğu yapılan soruşturma ve toplanan delilerden anlaşılmaktadır. Bu durumda, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği kabul edilemez. Davalının yoksulluk nafakası isteğinin reddi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru bulunmamıştır.