Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/443 K.2013/20122

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 09.09.2013 günü tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmedi. İşin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, bozmaya uygun işlem ve araştırma yapılmış olmasına, delillerin takdirinde bir yanlışlık bulunmamasına ve özellikle 22.8.2003 olan dava tarihinin gerekçeli karar başlığında 6.6.2012 olarak yazılmasının maddi hataya dayalı bulunup mahallinde mahkemesince düzeltilmesinin mümkün bulunmasına göre davacı-davalı kadının tüm, davalı -davacı kocanın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Müşterek çocuk 2001 doğumlu Yaren'in velayeti boşanma kararı ile birlikte davacı-davalı anneye bırakılarak , davalı-davacı babası ile arasında kişisel ilişki kurulmasına yer olmadığına karar verilmiştir. Mahkemece uzman bilirkişilerden rapor alınmış; raporda kişisel ilişkinin bir refakatçi huzuru ile kurulması gerektiğinin belirtilmesi ve yerleşik uygulamalar dikkate alındığında , refakatçi huzuru ile kişisel ilişki kurulmasına karar verilemeyeceği gerekçesine dayanılmıştır.

Kişisel ilişki kurulmasındaki amaç, analık ve babalık duygularının tatmini yanında çocuğun psikolojik ve sosyal gelişiminin sağlanmasıdır. Çocuğun, gözetim olmaksızın ana veya babasından biriyle kişisel ilişkisinin sürdürülmesi, onun yüksek yararına değilse, gözetim altında kişisel ilişki kurma imkanı öngörülebilir.

(Çocuklarla Kişisel İlişki Kurulmasına Dair Avrupa Sözleşmesi md. 4/3, Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 30.1.2012 gün ve 2011/12727-1614 sayılı ilamı) Aksi halde gözetim altında kişisel ilişki, çocuk ile velayet kendisinde olmayan baba arasındaki bağların güçlendirilmesi amacına aykırı düşer.

Dosyada gözetim altında kişisel ilişki kurulmasının çocuğun yüksek yararına uygun olacağına ilişkin uzman raporu ve bunu doğrulayan bir kısım deliller dikkate alınarak , müşterek çocuk Yaren ile davalı-davacı baba arasında uygun bir süre belirlenerek kişisel ilişki kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.