Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/4722 K.2013/9212

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı kadın tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece evlilik birliğinin temelinden sarsılmasını gerektiren olaylarda davacı-davalı kocanın herhangi bir kusurunun bulunmadığı kabul edilerek; karşılıklı boşanma davalarından kadının karşı davasının reddine, kocanın TMK 166/son maddesine dayalı boşanma davasının kabulüyle boşanmaya karar verilmiş ise de; yapılan tahkikat ve toplanan delillerden; davacı-davalı kocanın eşine fiziksel şiddet uygulayıp evi terk ettiği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu olaylara göre; evlilik birliğinin temelinden sarsılmasını gerektiren olaylarda, davacı-davalı kocanın tam kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda, davalı-davacı kadının boşanma davası bakımından Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesindeki koşulların oluştuğu anlaşılmakla, boşanmaya davalı-davacı kadının davası da kabul edilmek suretiyle karar verilmesi gerekirken; yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde reddi isabetsiz olmuş; bozmayı gerektirmiştir.