Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/4990 K.2013/16957

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı (koca) tarafından; velayet, kusur belirlemesi, tazminatlar ve vekalet ücreti yönünden, davacı (kadın) tarafından ise; velayet yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, boşanma davası içinde istenen ve hüküm altına alınan boşanmanın eki sayılan Türk Medeni Kanununun 174/1-2 maddesinden kaynaklanan tazminatların reddi veya kabulü halinde taraflar lehine ayrıca vekalet ücretine hükmedilemiyeceğinin tabii bulunmasına göre, davacı kadının tüm, davalı kocanın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, davalı kocanın daha ağır kusurlu olduğu gerekçesiyle boşanma kararı verilmişse de; toplanan deliller ve yapılan soruşturma ile; her iki tarafın da karşılıklı olarak birlik görevlerini ihmal ettikleri anlaşılmaktadır. Davacının şiddete uğradığı yönünde alınan tanık beyanları ise duyuma dayalı olup hükme esas alınamaz. Tarafların kusur durumları dikkate alındığında her iki tarafın da eşit kusurlu olduğu, birinin kusurunun diğerinden üstün tutulamayacağının kabulü gerekmektedir. Eşit kusurlu eş yararına tazminat verilemez. Mahkemece kocanın daha ağır kusurlu olduğunun kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davacı kadın yararına maddi ve manevi tazminat (TMK. md. 174/1-2) takdiri isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.