Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/5467 K.2013/11273

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı kadın tarafından, kocanın kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, tazminatlar, yoksulluk nafakası ve şahsi ilişki yönünden; davalı-karşı davacı koca tarafından ise, kadının kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, velayet, iştirak nafakasının miktarı ve çeyiz alacağı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Kişisel ilişkinin düzenlenmesinde; çocuk yönünden, ana ve baba sevgi ve ilgisinin yaşanması, ana ve babalık kimliğinin tanınması; ebeveynler yönünden ise, ana ve babalık duygularının tatmini esastır. Bu bakımdan; çalışma dönemi dışında kalan tatil dönemlerinin, çocuğun üstün yararı gerektirmediği takdirde, paylaştırılması gerekir.

Diğer yandan; tatil dönemlerinin sadece bir ebeveyne tahsis edilmesi, o kişiyi eve bağımlı hale getireceğinden, velayet görevini gereği gibi yerine getirememesi ve kendi kişisel yaşamını düzenleyememesi sonucuna da yol açabilir.

Bu bakımdan; velayeti anneye verilen çocukla babası arasında her hafta sonu şeklinde kurulan kişisel ilişki doğru olmadığı gibi; özellikle, çocuğun babalık kimliğini tanıması bakımından, çocuğun baba yanında yatıya kalacağı şekilde kişisel ilişki kurulmaması da doğru olmamıştır. Ancak, bu yanlışlık yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden; bozma sebebi yapılmamış, hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUMK.md.438/7).