Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/5521 K.2013/29484

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından maddi tazminat ve yoksulluk nafakasının miktarı ile manevi tazminat talebinin reddi yönünden; davalı-davacı (koca) tarafından ise her iki dava yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 13.12.2013 günü duruşmalı temyiz eden davalı-davacı A. H.. ile vekili Av. Ç. A.. ve yine temyiz eden karşı taraf davacı-davalı H.H..vekili Av. H. K..geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kocanın kendi boşanma davasının reddine yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Kocanın, kadının davasına ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Toplanan delillerden; davalı-davacı kocanın boşanmaya neden olan kusurlu eylemlerinden sonra tarafların birlikte Didim'e gittikleri, burada bir hafta tatil yaptıkları, bu tatil dönüşü kadının müşterek evden ayrıldığı, dolayısıyla davacı-davalı kadının da kocanın kusurlu davranışlarını affettiği veya en azından hoşgörü ile karşıladığı bundan sonra da başkaca bir olayın gerçekleşmediği anlaşılmaktadır. Affedilen veya hoşgörü ile karşılanan olaylara dayanılarak boşanma kararı verilemez. Bu nedenle; davacı-davalı kadının boşanma davasının da reddi gerekirken yazılı şekilde kabul edilip boşanma kararı verilmesi isabetsiz olmuş ve bozmayı gerektirmiştir.