Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/5678 K.2013/17630

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından kocanın boşanma davası, kusur belirlemesi ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davacı-davalı kocanın birlik görevlerini ihmal edip, sadakatsiz davranışlar sergilediği, davalı-davacı kadının ise davacı-davalı kocanın önceki evliliğinden olan çocuğuna kötü muamelede bulunduğu anlaşılmaktadır.Gerçekleşen bu durum karşısında evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına ve boşanmaya neden olan olaylarda her iki taraf kusurlu olmakla birlikte davacı-davalı kocanın daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Mahkemece tarafların eşit kusurlu kabul edilmeleri isabetli değilse de evlilik birliğinin devamında taraflar bakımından korunmaya değer bir yarar kalmamıştır.Az kusurlu olan davalı-davacı kadının boşanmaya karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup kocanın davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları gerçekleştiğinden davacı-davalı kocanın boşanma davasının da kabulüne karar verilmesi sonucu itibariyle doğrudur.

Bu nedenlerle davalı-davacı kadının, davacı-davalı kocanın boşanma davasında verilen boşanma hükmüne yönelik temyiz itirazının reddi ile boşanma hükmünün gerekçesi değiştirilerek onanmasına karar verilmiş (HUMK m. 438/son) ve davalı-davacı kadının bu yöne ilşkin temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. .

2-Yukarıda 1. bentte açıklandığı gibi, boşanmaya sebep olan olaylarda davacı-davalı koca ağır kusurludur. Mahkemece tarafların eşit kusurlu kabulü ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davalı-davacı kadının maddi ve manevi tazminat taleplerinin (TMK m. 174/1-2) reddine karar verilmesi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.