Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/6302 K.2013/10113

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından; reddedilen davası yönünden, davalı-davacı (kadın) tarafından ise; reddedilen davası ve fer'ileri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı (koca)'nın temyiz itirazları yersizdir. 2-Davalı-davacı (kadın)'ın temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davacı-davalı (koca) tarafından 23.05.2011, davalı-davacı (kadın) tarafından ise 04.07.2011 tarihinde açılan boşanma davaları; kocanın dava dosyası üzerinde birleştirilmiştir. Toplanan delillerden; mahkemenin de tespit ettiği gibi, davalı-davacı kadının kusurlu bir davranışı kanıtlanamamıştır.

Buna karşılık; davacı-davalı kocanın 03.06.2011 tarihinde eşine fiziksel şiddet uyguladığı, bu eylemi nedeniyle Aliağa Sulh Ceza Mahkemesinin 2011/701 esas 2012/176 sayılı kararıyla mahkumiyetine kararı verildiği, bu kararın da 27.04.2012 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır. Ceza Mahkemesinin maddi hadiseyi sabit bulan mahkumiyet kararı hukuk hakimini bağlar(TBK.m.74/1,BK.m.53).

Bu nedenle; birleştirilen davanın açılmasından önce, davacı-davalı kocanın eşine fiziksel şiddet uyguladığı ve bu davranışı sonucu evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı; böylece birleştirilen kadının davası yönünden de Türk Medeni Kanununun 166/1 maddesindeki boşanma koşulları gerçekleşmiş olduğundan; birleştirilen davanın kabulü ile, boşanmaya karar vermek gerekirken; bu husus gözden kaçırılarak, davalı-davacı kadının davasının reddine karar verilmesi doğru bulunmamıştır.