Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/6382 K.2013/18496

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından, kocanın boşanma davası, kusur belirlemesi, tazminat ve nafakaların miktarı yönünden; davalı-davacı (koca) tarafından ise kadının boşanma davası, kusur belirlemesi, nafakalar ve tazminat ile tazminatlara uygulanan faizin başlangıç tarihi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle yapılan yargılama ve toplanan delillerden, davalı-davacı kocanın eşine fiziksel şiddet uyguladığı, yakınlarının eşine fiziksel şiddet uygulamasına ve hakaretine sessiz kaldığı ve bağımsız konut temin etmediği, buna karşılık davacı-davalı kadının da kayın validesine gıyabında hakaret ve beddua ettiği, eşinin ameliyatı ile ilgilenmediği, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına ve boşanmaya neden olan olaylarda kocanın daha ağır, kadının ise az kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre, davalı-davacı kocanın tüm, davacı-davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.