Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/6732 K.2013/18342

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından her iki davaya yönelik olarak; davalı-davacı (kadın) tarafından ise tazminat miktarları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Toplanan delillerden davacı-davalı kocanın güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, tartışma sonrası eşini dışarı atarak eve almadığı ve istemediğini söylediği, buna karşılık davalı-davacı kadının ise annesinin eşi ve eşinin ailesine hakaretlerine sessiz kaldığı anlaşılmaktadır.

Bu duruma göre davacı-davalı kocanın kusuru daha ağır ise de, gerçekleşen bu kusur durumu dikkate alındığında davacı-davalı kocanın davası yönünden de Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşullarının oluştuğu anlaşılmaktadır. Bu halde, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı-davalı koca da dava açmakta haklıdır.

Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davacı-davalı kocanın boşanma davasının da kabulü ile boşanmaya (TMK md. 166/2) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.