Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/7358 K.2013/23721

Taraflar arasındaki "karşılıklı boşanma" ve "ziynet alacağı" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı koca tarafından; lehine maddi tazminat verilmemesi, manevi tazminat miktarları, kadının kabul edilen ziynet talebi, harç ve vekalet ücreti yönünden, davalı-karşı davacı kadın tarafından ise; her iki boşanma davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-karşı davacı kocanın ziynetlere yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-karşı davacı kadının Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesine dayalı boşanma davası hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi usul ve yasaya aykırıdır (HMK.md.26).

3-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1), geçimine (TMK md.185/3), malların yönetimine (TMK.m. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.m.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.m.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere davalı-karşı davacı kadın yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.