Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/7748 K.2013/13984

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 15.02.2013 günü temyiz eden davalı R... B... Y... gelmedi. Karşı taraf davacı M... Y... vekili Av. G... Ş... geldi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece "taraflar eşit kusurlu" kabul edilerek boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiş ise de, yapılan soruşturma ve toplanan delilerden; davalı kadının eşine hakarette bulunmasına karşılık, birlik görevlerini yerine getirmeyen, eşine hakarette bulunan, ortak konutu terk edip küçük çocuğun ameliyatında onunla ilgilenmeyen davacı kocanın boşanmaya neden olan olaylarda daha fazla kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

Na var ki davalı kadın da kocasına hakarette bulunmuş olmakla kusurlu olup, evlilik birliğinin devamı eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmıştır. Kadının boşanmaya itirazı hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, evlilik birliğinin devamında kadın ve çocuklar bakımından korunmaya değer bir yarar kalmamış, Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları oluşmuştur.

Öyleyse kocanın boşanma davasının kabulü açıklanan sebeple sonucu itibarıyla doğru olduğundan, bu yöne ilişkin temyiz itirazları ile davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, kocanın davasının kabulü nedeniyle verilen boşanma hükmünün kusur bakımından gerekçesi az önce açıklanan şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.

2-Boşanmaya sebep olan olaylarda davacı kocanın, yukarıda açıklanan sebeple ağır kusurlu olduğu gerçekleştiğine göre, boşanma yüzünden mevcut ve beklenen menfaatleri zedelenen ve boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan davalı kadın yararına Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi gereğince uygun miktarda maddi ve manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken kadının bu isteklerinin reddi doğru bulunmamıştır.