Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/8866 K.2013/22346

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı (koca) tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Davalı tarafından açılmış bir karşı boşanma davası bulunmamaktadır. Cevap dilekçesinde "boşanma yönünden davanın kabulünün" istenmiş olması, karşı boşanma davası açıldığı anlamına gelmez. Hakim, kendiliğinden bir davayı inceleyemez ve karara bağlayamaz (HMK.m.24/1). Bu husus nazara alınmadan mevcut olmayan davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. 2-Davacının kendi davasına ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Yapılan, soruşturma ve toplanan delillerden; davacının eşine fiziki şiddet uyguladığı, ondan tiksindiğini ifade ettiği ve götürüp babasının evine bıraktığı, davalının da, idrarını kaçırdığı, bundan sonra da öz temizliğini yapmadığı ve ısrarla "boşanacağını" söylediği anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir.

Gerçekleşen olaylarda davacı, eşine göre daha fazla kusurlu ise de, dosya kapsamı ve ısrarla "boşanmak" istediğini ifade etmesi karşısında az kusurlu olan davalının, davaya itirazı hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, evlilik birliğinin devamında davalı ve çocuklar bakımından korunmaya değer bir yararın kalmadığı görülmektedir.

Bu koşullar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına (TMK.m.166/2) karar verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ile isteğin reddi doğru bulunmamıştır.