Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/890 K.2013/19691

Taraflar arasındaki "boşanma" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından her iki boşanma davası ve boşanmanın fer'ileri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, hükmün gerekçesinde " davalı-davacı (kadın)'ın da güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu" sabit kabul edildiğine ve bu husus toplanan delillerle gerçekleştiğine göre bu halde koca da boşanma davası açmakta, haklı olup evlilik birliği, ortak hayatı sürdürmeleri kendilerinden beklenmeyecek derece temelinden sarsılmıştır.

Mevcut olaylara göre bu sonuca ulaşılmasında eşine fiziki şiddet uyguladığı ve güven sarsıcı davranışları gerçekleşen davacı-davalı (koca) daha fazla kusurlu ise de, kadın da kusurlu olup, kendisi de boşanmayı talep ettiğine göre, kocanın boşanma davasına itirazı hakkın kötüye kullanılması niteliğindedir.

Evlilik birliğinin devamında davalı-davacı (kadın) ve çocuklar bakımından korunmaya değer bir yarar kalmamış, Türk Medeni Kanunun 166/2. maddesindeki boşanma kararı verilmesini gerektiren hal, kocanın davası yönünden gerçekleşmiştir. Öyleyse koca tarafından açılan boşanma davasının da kabulü ile tarafların boşanmalarına ( TMK. md. 166/2) karar verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ile bu davanın reddi doğru bulunmamıştır.