Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/8903 K.2014/1552

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından tamamına yönelik olarak; davalı-davacı (koca) tarafından ise kusur belirlemesi, nafakalar ve tazminatlar yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 28.01.2014 günü duruşmalı temyiz eden davacı-karşı davalı B.. Ç.. ve vekili Av. Selçuk ile karşı taraf temyiz eden davalı-karşı davacı S.. Ç.. ve vekili Av. Ö..F..G..geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Tarafların delil listelerinde isimlerini bildirdikleri tanıklardan mahkemece 26.12.2012 tarihli ara kararında yapılan sınırlandırma sebebiyle, bir kısmı dinlenmiş, aynı oturumda taraf vekilleri, dinlenmeyen tanıklarının da dinlenmesini talep ettikleri halde, mahkemece Hukuk Muhakemeleri Kanununun 241'nci maddesi gerekçe gösterilerek, bu yöndeki istek reddedilmiştir.

Gösterilen tanıklardan bir kısmının tanıklığı ile ispat edilmek istenen husus hakkında yeter derecede bilgi edindiği takdirde, mahkeme geri kalanların dinlenmemesine karar verebilir (HMK md. 241). Buna göre; yetinme için, ispat edilmek istenen husus hakkında dinlenen tanıklarla yeter derecede bilgi edinilmiş olmalıdır. Somut olayda, tarafların dava dilekçelerinde ileri sürdükleri vakıalar yeterince açıklığa kavuşmamıştır. Öyleyse, tarafların dinlenmesinden vazgeçmedikleri diğer tanıkların da, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 245. ve devamı maddeleri gereğince usulünce çağrılıp dinlenmesi ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek, hasıl olacak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.