Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/9040 K.2013/22780

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı (koca) tarafından; kusura ilişkin dğerlendirme, davacı lehine hükmedilen tedbir ve yoksulluk nafakası ile manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, davacı yararına aylık 200.-TL hesabıyla sekiz yıllık nafaka tutarı olarak 19.200 TL toptan yoksulluk nafakası takdir ve tayin edildiği görülmektedir. Bu miktar takdir edilirken "davacının vasıfsız iş gücü olarak iş bulma ve çalışmasının ve yaşı itibariyle evlenme şansının düşük olmasına" dayanılmıştır.

Davacının sabit bir işinin olmadığı, gündelikçi olarak çalıştığı, aylık 600.- TL civarında gelirinin bulunduğu, kirada oturduğu, aylık 300.-TL kira ödediği; davalının ise düzenli bir işinin olmadığı, aylık 600.- TL civarında gelirinin mevcut olduğu, ayrıca Küçükçekmece'de 323 m²'lik bir arsada 14/323 payının bulunduğu yapılan araştırma ile tespit edilmiştir. Dosyada tarafların mali durumlarıyla ilgili bunun dışında başka bir delil bulunmamaktadır. Davacı (44) yaşındadır.

Tarafların gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumlarına, paranın alım gücüne ve nafakanın niteliğine göre, davacının mevcut geliri, asgari yaşam gereksinimleri gözetildiğinde, lehine takdir edilen yoksulluk nafakası fazla bulunmuştur.. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi gözetilerek davalının mali gücüyle mutenasip bir nafaka takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.