Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/9143 K.2014/1560

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından boşanma davasının reddi yönünden; davalı-davacı (kadın) tarafından ise boşanma davası, tazminat ve nafaka taleplerinin reddi yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 28.01.2014 günü duruşmalı temyiz eden davalı-karşı davacı E.. T.. vekili Av. Ş.. O..ve karşı taraf temyiz eden davacı-karşı davalı S.. T.. vekili Av. A. A.. K..ı geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının tedbir nafakasına ilişkin ( TMK. md. 169) temyiz itirazları yersizdir.

2-Yapılan soruşturma ve toplanan delillerle davalı-davacı kadının eşine yönelik beddua ve tehdit içeren sözler sarfettiği, davacı-davalı kocanın da evi terkederek birlik görevlerini yerine getirmediği eşinin hastalığı ile ilgilenmediği anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân bırakmayacak nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında taraflar dava açmakta haklıdır.

Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, tarafların geçimsizliğe sebep olan olaylarda eşit oranda kusurlu bulundukları gözetilerek, taraflarca açılan her iki davanın kabulü ile boşanmaya (TMK.md. 166/1) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile boşanma davalarının reddi doğru bulunmamıştır.