Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/9302 K.2013/25411

Taraflar arasındaki "nafaka" ve "boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı kadın tarafından; kocanın boşanma davası, kusur belirlemesi ve fer'ileri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı-davalı kadının, kocanın boşanma davasına yönelik temyiz itirazları yersizdir. 2-Davacı-davalı kadının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Koca tarafından açılıp reddedilen ve bu davaya dayanak teşkil eden ilk boşanma davasının 3.1.2006 tarihinde açıldığı, davalı kadının boşanmayı gerektirir kusurlu bir davranışı kanıtlanamadığından reddedildiği ve Yargıtay incelemesinden de geçerek 13.3.2008 tarihinde kesinleştiği ve tarafların bir daha biraraya gelmedikleri anlaşılmaktadır. Bu kez, davalı-davacı koca, eldeki bu davayı, Türk Medeni Kanununun 166/son maddesine dayalı olarak "fiili ayrılık" nedeni ile açmıştır.

Mahkeme, ilk davanın reddinden sonra tarafların 3 yıl süreyle biraraya gelmedikleri gerekçesi ile boşamış ve tarafları da eşit kusurlu olarak kabul etmiş ise de; redle sonuçlanan ve temyiz incelemesinden geçerek kesinleşen kocanın ilk boşanma davasında, kadının boşanmayı gerektirir kusurlu bir davranışı kanıtlanamadığına göre, bu tarihten önceki olaylar artık kadına kusur olarak yüklenemeyecektir. Koca tarafından açılan ilk davada, kocanın eşine tokat attığı sabittir.

Bu durumda, kadının kusursuz, kocanın ise tam kusurlu olduğunun kabulü gerekmektedir. Gerçekleşen bu hukuki ve fiili durumun aksine tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve buna bağlı olarak davacı-davalı kadının maddi ve manevi (TMK.m.174/1-2) tazminat taleplerinin reddi doğru olmamıştır.