Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/9565 K.2013/23222

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davacı-davalı kocanın mahkemece tespit edilen kusuru yanında, davalı-davacı kadının da evlendikten sonra 15.07.2010 - 28.08.2010 tarihleri arasında zaman zaman eski erkek arkadaşı ile telefon görüşmeleri yaparak eşinin güvenini sarstığı anlaşılmaktadır. Boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-davacı kadın daha ziyade kusurludur. Gerçekleşen bu durum karşısında davacı-davalı kocanın davasının (TMK. md. 166/1) da kabulü gerekirken reddi doğru görülmemiştir.

KARŞI OY YAZISI

Toplanan delillerden; kocanın eşini daha önce erkek arkadaşı bulunmasından ötürü kıskandığı, eşini bu sebeple huzursuz ettiği, eşini ailesinin yanına terkedip daha sonra yine ortak konuta getirdiği, eşine ısınamadığını söylediği bu olayların birden fazla kez devam ettiği; buna karşılık kadının da dertleşmek amacıyla olsa da, evlendikten sonra birkaç kez eski erkek arkadaşıyla telefonda konuştuğu ve bu suretle kocasının güvenini sarstığı anlaşılmaktadır.

Böylece, tarafların eşit kusurlu kabul edilmeleri gereken davranışları sonucu, birlik temelinden sarsılmıştır. Davacı-davalı kocanın davası bakımından Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesindeki boşanma koşulları oluşmuştur. Kocanın davasının da kabulü gerekir. Ancak bu sonuca ulaşılmasındaki kusur ağırlığı kadına yüklenemez. Bu sebeple, değerli çoğunluğun bozma görüşüne katılmakla birlikte, bozma gerekçesindeki kusurun derecesine ilişkin değerlendirmeye katılamıyoruz.