Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/9655 K.2013/23378

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı (kadın) tarafından; tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece davalı kadının ağır kusurlu olduğu kabul edilerek boşanma kararı verilmiş ise de yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davalı kadının ailevi yükümlülüklerini yerine getirmemek amacıyla bir araya gelmekten kaçındığı,davacı kocanın yanına gönderilmesi halinde kendini öldüreceğini söylediği,davacı kocanın ise güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Mahkemece davalı kadının ağır kusurlu olduğuna yönelik tespit yerinde değil ise de Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi koşulları gerçekleştiğinden boşanma kararı sonucu itibariyle doğru olup hükmün kusur tespitine ilişkin gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanmasına karar vermek gerekmiş (HUMK.438/son) ve aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1), geçimine (TMK md.185/3), malların yönetimine (TMK.m. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.m.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.m.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere kadın yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

3-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz. (TMK.m.175) Toplanan delillerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı kadının daha ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davalı kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken isteğin reddi doğru görülmemiştir.