Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/9793 K.2013/23211

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece boşanmaya neden olan olaylarda davalı-davacı kadının tamamen kusurlu kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiş ise de, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; tarafların tartışmaları üzerine davalı-davacının yakınlarının ortak konuta geldiği, burada yapılan görüşmeler sonucunda davalı-davacının ortak konutta eşi ile birlikte kaldığı ve ortak yaşamın devam ettiği, yaklaşık üç hafta sonra davacı-davalı kocanın “ömür boyu hayat geçiremem" diyerek eşinin evden gitmesini istemesi üzerine davalı-davacı kadının dolmuşa bindirilerek babaevine gönderildiği anlaşılmaktadır.

Bir kısım tanık beyanlarında geçen bu hadiselerden sonra evlilik birliği yukarıda açıklandığı üzere devam etmiş olup, davalı-davacı kadının kusur olarak kabul edilen davranışlarının davacı-davalı koca tarafından affedildiği en azından hoşgörü ile karşılandığının kabulü gerekir. Affedilen olaylar boşanma kararına esas alınamaz.

Tarafların barışmasından sonra davalı-davacı kadının dava açtığı 4.7.2012 tarihine kadar geçen sürede de davalı-davacıya yüklenebilecek bir kusurun varlığı ispatlanamamıştır. Gerçekleşen bu durum karşısında; davacı-davalının boşanma davasının reddi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2- Yukarıda birinci bentte açıklandığı üzere davalı-davacı kadının eşinin isteği ile ortak konuttan gönderildiği, böylece kocasından ayrı yaşamada haklı olduğu ortaya çıkmıştır. Bu durumda; kadının Türk Medeni Kanununun 197. maddesine dayalı birleşen bağımsız tedbir nafakası davasının kabulüyle, davacı kadın ile müşterek çocuk yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, talebinin reddi de doğru olmamıştır.