Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/10097 K.2014/11721

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından nafaka ve tazminatların miktarı yönünden; davalı (koca) tarafından ise tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve özellikle 03.01.2008 olan dava tarihinin karar başlığında 28.06.2013 olarak gösterilmesinin yerinde düzeltilebilir maddi hata olduğunun anlaşılmasına göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine paranın alım gücüne , ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran davacı (kadın) yararına hükmolunan maddi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3-Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı kocanın davacı kadının kişilik haklarına saldırı teşkil edecek bir eylemi ispatlanamamıştır. Gerçekleşen bu durum karşısında Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesinde düzenlenen manevi tazminat koşulları oluşmadığı halde, davacı kadın lehine manevi tazminat takdiri doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.