Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/10101 K.2014/11649

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davalının eşine sürekli olarak ağır sözlerle hakaret ettiği anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir.

Mahkemece, "davacı tanıklarının beyanları soyut nitelikte görülmüş, bu beyanların dava dilekçesindeki iddiaları ispata elverişli olmadığı" kabul edilmiş, böyle görülmese bile, "davacının dava dilekçesinde eşini geri getirmek için çaba göstermiş olduğunu" ifade etmiş olması, davalının kusurlu davranışlarının affı niteliğinde olduğu belirtilerek dava reddedilmiştir. Oysa davacı tanıklarının beyanları görgüye dayalı somut maddi vakıalara istinat etmektedir.

Dava dilekçesindeki açıklama da, kadının kusurlu davranışlarını af iradesini değil, davacının birliği devam ettirmeye ilişkin iyiniyetini göstermeye yöneliktir. Gerçekleşen olaylar karşısında davacı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre boşanmaya (TMK.m.166/1) karar verilecek yerde yetersiz gerekçe ile isteğin reddi doğru bulunmamıştır.