Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/10395 K.2014/13082

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ait temyiz itirazlarının incelenmesi artık mümkün bulunmamasına ve dava 03.02.2011 tarihinde açıldığı halde karar başlığına dava tarihinin 05.06.2013 olarak yazılmasının maddi hataya dayalı olup, mahallinde düzeltilmesinin mümkün bulunmasına göre, davalı kocanın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Mahkemece verilen ilk hüküm davacı kadının temyizi üzerine "davacı kadın yararına tedbir nafakasına hükmedilmemesi ve tazminatlar için faiz talebi yönünden olumlu ya da olumsuz bir hüküm kurulmaması yönlerinden" bozulmuş, hükmün davacının yoksulluk nafakası isteminin reddine dair kısmı ise onanarak kesinleşmiştir. Bu yön nazara alınmadan, bozmadan sonra verilen ikinci kararda, davacı kadın yararına hükmolunan tedbir nafakasının boşanma hükmünün kesinleşmesinden sonra yoksulluk nafakası olarak devamına karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Ancak, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanması gerekmiştir (HUMK m. 438/7).

3-Mahkemece verilen 14.03.2012 tarihli kararla boşanma davasının kabulü nedeniyle davacı kadın lehine maktu vekalet ücreti takdir edilmiş olup, bu yön kesinleşmiştir. 16.01.2013 tarihli bozma kararı, tedbir nafakası ve tazminatlara faiz istemine ilişkindir. Boşanma davasında talep edilen nafaka, maddi ve manevi tazminat, boşanmanın fer'i (eki) niteliğinde olup, ayrıca harç ve vekalet ücretine tabi değildir.

Bu husus gözetilmeden, boşanma davasının kabulü dolayısıyla 14.03.2012 tarihli kararla davacı lehine vekalet ücreti takdir edildiği de dikkate alınmaksızın, davacı kadın yararına yeniden vekalet ücreti tayini isabetsizdir. Ancak, bu yanlışlığın giderilmesi de yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün bu bölümünün de düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir. (HUMK. m. 438/7)