Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/11269 K.2014/22421

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalının, eşine fiziki şiddet uyguladığı, bu eyleminden dolayı Sulh Ceza Mahkemesinde yargılandığı ve eylemi sabit görülerek mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece; davacının, ceza davası sırasında eşi hakkındaki şikayetinden vazgeçmiş olması, "af niteliğinde görülmüş ve tekrar birlikte yaşadıkları" kabul edilerek dava reddedilmiştir.

Davacının, ceza davasında ve bu davada eşiyle barıştıklarına ve tekrar birlikte yaşamaya başladıklarına ilişkin bir beyanı ve açıklaması mevcut değildir. Ceza davasının 30.05.2013 tarihli duruşmasında kocası hakkındaki "şikayetten vazgeçtiğini" bildirmiş olması, kocasını cezadan kurtarmaya yönelik olup, boşanma davasında dava sebebi yapılan olayların affedildiği anlamına gelmez. Tarafların davadan sonra barışıp birlikte yaşadıklarına ilişkin bir delil bulunmadığına göre, kocanın gerçekleşen eyleminin evlilik birliğini, ortak hayatın devamına imkan bırakmayacak şekilde temelinden sarstığı, davacının dava açmakta haklı olduğu kabul edilerek tarafların boşanmalarına (TMK md. 166/1) karar verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.