Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/11807 K.2014/23202

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından; kadının kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi ile reddedilen maddi ve manevi tazminat istekleri yönünden, davalı-davacı (kadın) tarafından ise; kocanın kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi ile reddedilen maddi ve manevi tazminat istekleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı kocanın temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Mahkemece davalı-davacı kadın ile davacı-davalı koca eşit kusurlu kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, mahkemenin de kabulünde olduğu gibi davacı-davalı kocanın birlikte yaşamaktan kaçındığı, davalı-davacı kadının da kıskançlık gösteren davranışlarda bulunduğu, eşine hakaret ettiği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu duruma göre boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-davacı kadının, davacı-davalı kocaya oranla daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Davacı-davalının da kusuru gerçekleştiğine göre, boşanmaya karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, evlilik birliğinin devamında davacı- davalı bakımından korunmaya değer bir yarar kalmadığı görülmekle, tarafların boşanmalarına karar verilmiş olması, bu sebeple sonucu itibarıyla doğru bulunduğundan, boşanma hükmünün kusur belirlemesine ilişkin gerekçesi düzeltilmek suretiyle (HUMK.md.438/son) onanması gerekmiş, aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3-Yukarıda 2.bentte açıklanan sebeple, boşanmada davalı-davacı kadın ağır kusurlu olduğuna göre boşanma yüzünden mevcut ve beklenen menfâatleri zedelenen ve kişilik hakları saldırıya uğrayan davacı-davalı koca yararına uygun miktarda maddi (TMK.md. 174/1) ve manevi (TMK.md. 174/2) tazminat takdiri gerekirken, davacı-davalının bu isteklerinin reddedilmesi doğru bulunmamıştır.