Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/11926 K.2014/23931

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı (kadın) tarafından, asıl davanın kabulü, kusur belirlemesi, maddi ve manevi tazminat ile yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında, davalı-karşı davacı (kadın)'ın ağır kusurlu, kocanın ise az kusurlu olduğu belirtilerek, tarafların davaları kabul edilerek, boşanmalarına karar verilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden; her iki tarafın da birlikte yaşamaktan kaçındığı anlaşılmaktadır.

Tarafların gerçekleşen kusurlu davranışları dikkate alındığında, birinin kusurunun diğerinden üstün tutulamayacağından, boşanmaya neden olan olaylarda, tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekmektedir.

Gerçekleşen bu durum karşısında mahkemece, kocanın az, kadının ağır kusurlu kabul edilmesi doğru değil ise de; taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabit olduğuna göre, davacı-karşı davalı (koca)'nın boşanma davasının da kabulü sonucu itibarı ile doğrudur.

Bu sebeple kocanın boşanma davası yönünden boşanma hükmünün kusura ilişkin gerekçesinin değiştirilmek suretiyle onanmasına (HUMK.md.438/son) karar verilmesi gerekmiş, davalı-karşı davacı (kadın)'ın bu yöne ilişkin temyiz itirazı ile aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan yönlere ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Yukarıda 1. bentte açıklanan sebeple, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında ve boşanmaya neden olan olaylarda taraflar eşit kusurlu olup, kadının boşanmakla yoksulluğa düşeceği ve Türk Medeni Kanununun 175. madde koşullarının kadın yararına gerçekleştiği halde, yoksulluk nafakası talebinin reddi yanlış olmuştur.