Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/12158 K.2014/23042

Taraflar arasındaki "boşanma" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından; her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece davacı-davalı (koca)'nın davasının kabulüne, davalı-davacı (kadın)'ın davasının reddine karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden mahkemece kabul edilen davalı-davacı (kadın)'ın kusurlu davaranışları yanında, davacı-davalı (koca)' nın da eşine "tüylerini döken köpek, manyak, gerizekalı, salak, hayvan" gibi sözlerle hakaret ettiği anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davalı-davacı (kadın) da dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, kadının da davasının kabulü ile tarafların boşanmasına karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.