Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/12286 K.2014/23464

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (kadın) tarafından; reddedilen manevi tazminat talebi yönünden, davalı-karşı davacı (koca) tarafından ise; her iki davanın tamamı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, mahkemece davacı-davalı (kadın)'ın ilk evliliğinden olan çocuğunu cesaretlendirerek davalı-davacı (koca)'ya saygısız davranmasına sebebiyet verdiği gerekçesiyle davacı-davalı (kadın) boşanmaya sebep olan olaylarda az da olsa kusurlu olduğu kabul edilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerle davacı-davalı (kadın)'a kusur olarak yüklenen bu eylemin ispatlanamadığının anlaşılmasına göre, davalı-karşı davacı (koca)' nın temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-karşı davalı (kadın)'ın temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davalı-karşı davacı (koca)'nın eşini ve ailesini ortak konuttan kovması ve önceki evliliğinden olan oğlunun, eşine ve ailesine hakaretlerine sessiz kalması, davacı-karşı davalı (kadın)'ın kişilik değerlerine saldırı niteliğinde olup, manevi tazminatı gerektirir. Öyleyse boşanmada kusuru bulunmayan kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata (TMK.m.174/2) hükmedilmesi gerekirken, bu isteğin reddi doğru bulunmamıştır.