Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/12390 K.2014/13083

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece verilen 07.11.2012 tarihli kararla davalı-davacı koca lehine maktu vekalet ücreti takdir edilmiş olup, bu yön kesinleşmiştir. 11.06.2013 tarihli bozma kararı, davacı-davalı yararına maddi ve manevi tazminata hükmedilmesine ilişkindir. Boşanma davasında talep edilen maddi ve manevi tazminat, boşanmanın fer'i (eki) niteliğinde olup, bunların kabulü vaya reddi halinde ayrıca vekalet ücretine hükmedilemez. Bu husus gözetilmeden, 07.11.2012 tarihli kararla davalı-davacı lehine vekalet ücreti takdir edildiği de dikkate alınmaksızın, davalı-davacı koca yararına yeniden vekalet ücreti tayini isabetsizdir. Ancak, hükmün bu bölümü kadın tarafından temyiz edilmediğinden ve aleyhe bozma yapılamayacağından, bu yönde bir bozma yapılmamış, yanlışlığa işaret edilmekle yetinilmiştir.

2-Davalı-davacı kocanın temyizinin incelenmesine gelince;

a-Dosyadaki yazılara, mahkemece bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ait temyiz itirazlarının incelenmesi artık mümkün bulunmamasına göre, davalı-davacı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b-Mahkemece verilen 07.11.2012 tarihli kararla boşanma davasının kabulü nedeniyle davacı-davalı kadın lehine maktu vekalet ücreti takdir edilmiş olup, bu yön kesinleşmiştir. 11.06.2013 tarihli bozma kararı, davacı-davalı yararına maddi ve manevi tazminata hükmedilmesine ilişkindir. Boşanma davasında talep edilen maddi ve manevi tazminat, boşanmanın fer'i (eki) niteliğinde olup, ayrıca harç ve vekalet ücretine tabi değildir.

Bu husus gözetilmeden, boşanma davasının kabulü dolayısıyla 07.11.2012 tarihli kararla davacı-davalı lehine vekalet ücreti takdir edildiği de dikkate alınmaksızın, davacı-davalı kadın yararına yeniden vekalet ücreti tayini isabetsizdir. Ancak, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir. (HUMK. m. 438/7)