Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/13115 K.2014/13792

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından maddi tazminatın ve nafakaların miktarı, manevi tazminatın reddi, ziynet alacağı, ziynet alacağı davasında hükmedilen vekalet ücreti yönünden; davalı (koca) tarafından ise kusur belirlemesi, maddi tazminat, velayet ve nafakaların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kocanın tüm, davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemenin de kabulünde olduğu gibi davalı kocanın eşine fiziksel şiddet uyguladığı, hakaret ettiği, eşini dinen boşadığı yönünde beyanlarda bulunduğu anlaşılmaktadır. Davalı kocanın bu tutum ve sözleri davacı kadının kişilik haklarına saldırı niteliğindedir. Gerçekleşen bu durum karşısında davacı kadın yararına uygun bir manevi tazminata (TMK. md.174/2) hükmedilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile isteğin reddi doğru bulunmamıştır.

3- Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı (kadın) yararına hükmolunan maddi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.