Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/13723 K.2014/14599

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm taraflarca her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, davacı-davalı kadının kişilik haklarına saldırı niteliğinde davalı-davacı kocadan kaynaklanan bir davranışın varlığının kanıtlanamadığının anlaşılmasına göre, davalı-davacı kocanın tüm, davacı-davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı kadın, eşi hakkında yaralama, tehdit ve hakaret suçlaması ile Cumhuriyet Savcılığı’na şikayette bulunmuş, bunun üzerine 24.04.2012 tarihinde Konya 4.Aile Mahkemesi'nin 2012/125 d.iş sayılı dosyasında koca hakkında 6284 sayılı Kanun uyarınca 2 ay süre ile koruma ve önlem kararı verilmiş ve bu karar kocaya 18.05.2012 tarihinde tebliğ edilmiştir.

Davalı-davacı koca ise, 19.04.2012 tarihinde eşinin eve dönmesi için ihtar talebinde bulunmuş, ihtar kararı kadına 24.05.2012 tarihinde tebliğ edilmiştir. Bu durumda davacı-davalı kadının; taraflar arasındaki ceza davası ve verilen koruma kararına istinaden ayrı yaşadığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında kocanın ihtar istemi samimi kabul edilemez ve sonuç doğurmaz.

O halde; davalı-davacı kocanın terke dayalı boşanma davasının ( TMK 164 md.) reddi gerekirken kabulü doğru görülmemiştir.

3-Toplanan delillerden; boşanmaya sebep olan olaylarda, davalı-davacı kocanın, ailesinin evliliğe müdahalesine sessiz kaldığı, eşinin babasına "alın kızınızı götürün, boşanmak istiyorum" demek suretiyle birlikte yaşamaktan kaçındığı ve tam kusurlu olduğu, davacı-davalı kadının boşanmayı gerektirir kusurlu bir davranışının kanıtlanamadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine göre davacı-davalı kadının maddi tazminat talebinin (TMK 174/1 md.) reddi doğru görülmemiştir.