Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/14922 K.2014/25245

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı (kadın) tarafından, kusur belirlemesi, tazminat ve nafaka taleplerinin reddi yönünden; davalı (koca) tarafından ise kusur belirlemesi ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle tarafların asgari ücretle çalıştığı, birbirlerine yakın ve sürekli gelirlerinin bulunduğu ve bu sebeple Türk Medeni Kanununun 175. maddesindeki koşullarının davacı kadın yararına oluşmadığının anlaşılmasına göre, davalı kocanın tüm, davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Toplanan delillerden, boşanmaya neden olan olaylarda, eşine ve ailesine ağır küfür ve hakaret eden, ailesinin evliliğe müdahalesine sessiz kalan,eşinin ailesiyle görüşmesini sınırlayan ve eşiyle yeteri kadar ilgilenmediği anlaşılan davalı kocanın, eşini aşağılar tarzda sözler sarfeden davacı kadına nazaran daha ağır kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Durum böyle iken, mahkemece tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davacı kadının maddi (TMK. md. 174/1) ve manevi (TMK md. 174/2) tazminat taleplerinin reddedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.