Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/14975 K.2014/25011

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı (koca) tarafından, kusur belirlemesi ve nafakalar yönünden; davalı (kadın) tarafından ise tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı kadınla husumeti bulunan davacı tanıklarının beyanlarının hükme esas alınamayacağı tabii ise de; davacı kocanın diğer delillerinden de, davalı kadının gerekçedeki kusurlarının kanıtlandığının anlaşılmasına göre, davalı kadının tüm, davacı kocanın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davacı kocanın çobanlık yaptığı, davalı kadının ise çiftçilik yaptığı, tarafların gelirlerinin birbirine denk düzeyde olduğu ve Türk Medeni Kanununun 175. maddesi koşullarının davalı kadın yararına gerçekleşmediği anlaşılmaktadır. O halde, davalı kadın yararına yoksulluk nafakasına hükmedilmesi doğru görülmemiştir.