Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/15221 K.2014/25930

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı (koca) tarafından, boşanma davasının reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, Türk Medeni Kanununun 166/son maddesinden kaynaklanan fiili ayrılık nedenine dayalı boşanma istemine ilişkindir. Davacı koca 28.12.2007 tarihinde açtığı boşanma davasından 29.05.2008 tarihinde feragat etmiş, feragat nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, aradan 3 yıldan fazla bir zaman geçtikten sonra 08.10.2013 tarihinde bu dava açılmıştır.

Kadın tarafından ise14.10.2008 tarihinde nafaka davası açılmış, Adana 4. Aile Mahkemesinin 2008/1060 esas 2010/425 karar sayılı kararı ile kocanın müşterek haneyi terk edip gittiği, eşini arayıp sormadığı, evinin geçimini temin etmediği gerekçesi ile kadın ve müşterek çocuklar yararına nafakaya hükmedilmiştir. Hükmedilen nafakalar 29.04.2010 tarihinde icraya konulmuş düzenli olarak tahsil edilmiştir.

Nafaka dosyası ve icra takibine ilişkin bu bilgiler karşısında davalı tanıklarının aksi yöndeki beyanlarına değer verilemez. Davacı tanıklarının beyanlarından da tarafların feragatle sonuçlanan davadan sonra aile birliğini kurmak amacıyla bir araya gelmedikleri, ortak hayatın yeniden kurulamadığı anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 166/son maddesi koşulları oluşmuştur. O halde davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde reddi doğru olmamıştır.