Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/15336 K.2014/25732

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı (kadın) tarafından, velayet yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Velayet düzenlemesi yapılırken; göz önünde tutulması gereken temel ilke, çocuğun "üstün yararı" (BM Çocuk Haklarına Dair Sözleşme md. 3; Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesi md. 1; TMK. md.339/1, 343/1, 346/1; Çocuk Koruma Kanunu md. 4/b)'dır. Çocuğun üstün yararını belirlerken; onun bedensel, zihinsel, ruhsal, ahlaki ve toplumsal gelişiminin sağlanması amacının gözetilmesi gereklidir. Ana ve babanın yararları, boşanmadaki kusurları, ahlaki değer yargıları, sosyal konumları gibi durumları, çocuğun üstün yararını etkilemediği ölçüde göz önünde tutulur. Mahkemece, tarafların müşterek çocukları 1998 doğumlu G., 1999 doğumlu M. ve 2001 doğumlu V.nin velayetleri çocukların yaşı, anne bakım ve şefkatine muhtaç olduğu gerekçesi ile davacı anneye verilmiştir.

Davacı (kadın) temyiz dilekçesinde “velayeti kendisine tevdii edilen müşterek çocukların biyolojik anneleri olmadığını” belirterek çocukların velayetinin davalıya verilmesini talep etmiştir. Velayetin kamu düzenine ilişkin olması da dikkate alınarak davalının temyiz aşamasında sunduğu dilekçe de değerlendirilip davacı babanın barınma, gelir, sosyal ve psikolojik durumuna göre çocukların sağlıklı gelişimi için velayeti üstlenmeye engel bir durumun bulunup bulunmadığının araştırılması ve tüm delillerin hep birlikte değerlendirilmesi suretiyle gerçekleşecek sonucuna göre velayet konusunda bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.