KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2014/15493 E., 2015/6874 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Nisan 2015
- Mahkemesi
- Aile Mahkemesi
- Dava türü
- Karşılıklı Boşanma-Ziynet Alacağı
Karar Metni
303 kelime·2 dk okuma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın tarafından, kusur belirlenmesi, nafakalar, reddedilen maddi ve manevi tazminat istekleri, nafaka, ziynet alacağına ilişkin tefrik kararı verilmesi yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 07.04.2015 gün temyiz eden davalı-karşı davacı ... Meral vekili ... ve karşı taraf davacı-karşı davalı ... vekili Av. ... ..... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.
2-Mahkemece, boşanmaya neden olan olaylarda taraflar eşit kusurlu bulunmuş ve bu kusur belirlemesine göre davalı-karşı davacı kadının maddi ve manevi tazminat talepleri reddedilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden tarafların mahkemece belirlenen kusurlu davranışlarının yanında, davacı-karşı davalı erkeğin eşi ve evine karşı ilgisiz olduğu, eşini kastederek "buzağıyı ne yapacak Bahar'la onu ahıra bağlarsın" diyerek aşağıladığı bu sebeple boşanmaya neden olan olaylarda davacı-karşı davalı erkeğin daha ziyade kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.
Hal böyle iken tarafların boşanmaya neden olan olaylarda eşit kusurlu olduğunun kabulü ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davalı-karşı davacı kadının maddi ve manevi tazminat (TMK md 174/1-2) taleplerinin reddi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2014/15493, K. 2015/6874, 7 Nisan 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama