Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/16312 K.2015/264

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (koca) tarafından; kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar ve velayet yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı (koca)'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Toplanan delillerden; davalı-davacı (koca)'nın eşine ve kayınvalidesine fiziksel şiddet uyguladığı, son olayda da tarafların karşılıklı olarak birbirlerine fiziksel şiddet uygulayıp hakaret ettikleri, ayrıca davacı-davalı (kadın)'ın eşinden habersiz cep telefonu edindiği ve bu telefonla bunalımda olduğu dönemde birkaç kişi ile görüştüğünü kabul ettiği, yine iş yerinin servisi olduğu halde ve eşinin karşı çıkmasına rağmen iş yerindeki ustabaşının aracı ile eve gelip gittiği anlaşılmaktadır.

Davacı-davalı (kadın)'ın açıklanan bu tutum ve davranışları güven sarsıcı nitelikte olup kusur teşkil eder. Gerçekleşen bu durumda evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olaylarda taraflardan birinin kusurunun diğerinden üstün tutulamayacağı ve her iki tarafında eşit kusurlu oldukları anlaşılmaktadır. Eşit kusurlu eş yararına maddi ve manevi tazminata hükmedilemez (TMK m. 174/1-2).

Durum böyleyken, mahkemece davalı-davacı (koca)'nın daha fazla kusurlu kabul edilmesi ve buna bağlı olarak davacı-davalı (kadın) lehine maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.