Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/16567 K.2015/721

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı (kadın) tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalının, eşini istemediği, üç yıl önce babasıyla ailesinin yanına gönderip bıraktığı, bu suretle birlikte yaşamaktan kaçındığı anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya (TMK md. 166/1) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.

2-Davacı, dava dilekçesinde “ziynetlerinin zorla elinden alındığını” ileri sürerek, bunların bedellerinin tahsilini de istemiştir. Bu talep, boşanmanın fer’isi niteliğinde olmayıp, ondan bağımsız ve ayrıca nispi harca tabidir. O halde, ziynet bedeli olarak talep edilen değer üzerinden nispi peşin harç noksanlığının tamamlanması için davacıya imkan tanınmadan, işin esasıyla ilgili hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.