Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/17083 K.2014/17290

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından, tazminat ve nafakaların miktarı ile vekalet ücreti yönünden; davalı (koca) tarafından ise tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı (kadın), davalı ve ailesinin ziynet eşyalarına el koyduğundan bahisle, ziynetlerin aynen iadesini, aynen iadesi mümkün olmazsa bedeline hükmedilmesini talep etmiştir.

Aksine ciddi ve inandırıcı delil ve olaylar bulunmadıkça asıl olan tanıkların gerçeği söylemiş olmalarıdır (HUMK md. 254). Akrabalık veya diğer bir yakınlık başlı başına tanık beyanını değerden düşürücü bir sebep sayılamaz. Dosyada tanıkların olmamışı olmuş gibi ifade ettiklerini kabule yeterli delil ve olgu da yoktur. Davalı (koca) tanıkları A.. Ç.., Ü.. T.., D.. T.., H.. T.. ve H.. T..'nın beyanlarından ziynet eşyalarının, davacı (kadın)'ın evden ayrılması sırasında, kadınla birlikte aynı araç içerisinde bulunan kadının ağabeyine teslim edildiği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında, kadının ziynet eşyalarına yönelik davasının reddi gerekirken, yazılı gerekçe ile kabulü doğru görülmemiştir.