Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/17327 K.2015/8033

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından; kusur belirlemesi, tazminatların ve yoksulluk nafakasının miktarı, ziynet ve çeyiz eşyası alacağı, takı alacağı, tazminatlar sebebiyle vekalet ücretine hükmedilmemesi yönünden, davalı-karşı davacı erkek tarafından ise; kadının kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, tazminatlar, yoksulluk nafakası ve ziynet alacağı yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle;

duruşma için belirlenen 21.04.2015 günü duruşmalı temyiz eden davalı-davacı ... vekili Av. ... ve karşı taraf temyiz eden davacı-davalı ... Duman vekili Av. ... geldi. Gelenleri konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Taraflardan ve üçüncü kişilerden aktarılan olaylar hükme esas alınamaz. Yapılan yargılama ve toplanan delillerden mahkemece davacı-karşı davalı kadın yüklenen kusurlu davranışın kanıtlanamadığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında davalı-karşı davacı erkeğin açtığı boşanma davasının reddine karar verilmesi gerekirken, kabul edilmesi doğru olmamış ise de, boşanma hükmü davacı-karşı davalı kadın tarafından temyiz edilmediğinden bu husus bozma nedeni yapılmamış, yanlışlığa işaret edilmekle yetinilmiştir.

2-Temyiz sebeplerine hasren yapılan incelemeye gelince;

a) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle boşanma davalarında vekalet ücretinin davanın kabul veya reddi halinde hükmedileceğinin, boşanmanın feri (eki) niteliğinde olan tazminatların kabul veya reddi halinde ayrıca vekalet ücretine hükmedilemeyeceğinin tabii bulunmasına göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b)Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı-karşı davalı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK md.174/1) ve manevi (TMK md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

c)Davacı-karşı davalı kadın çeyiz eşyalarının müşterek konutta kaldığını iddia ederek eşyaların aynen iadesini olmadığı taktirde bedeline karar verilmesini talep etmiş, davalı-karşı davacı erkek de, kadının giderken götürdüğünü savunmuştur. Mahkemece eşyaların davacı-karşı davalı kadına ait olduğu konusunda herhangi bir kanıt ileri sürülmediği gerekçesiyle isteğin reddine karar verilmiştir. Yapılan yargılama ve toplanan deliller ile tarafların beyanlarından talep edilen çeyiz eşyalarının kadına ait olduğu ve müşterek konutta kaldığı anlaşılmaktadır. O halde çeyiz eşyalarına yönelik davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken yetersiz gerekçe ile reddine karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

ç)Davacı-karşı davalı kadın dava dilekçesinde düğünde takılan 200 Euro ve 2300 TL'nin iadesine karar verilmesini talep etmiştir. Bu istek Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi gereğince boşanmanın eki niteliğindeki maddi tazminat niteliğinde değildir. Başvurma harcı alınmıştır. Nispi harç eksikliğinin tamamlanması (Harçlar Kanunu madde 30-32) yönünde davacı-karşı davalıya süre verilerek, harcın tamamlanması halinde takı alacağı ile ilgili olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerekirken, bu yönün gözetilmemesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

d)Kabulüne karar verilen 8 adet toplam 160 gram olan bileziklerin değeri 15.360 TL olduğu halde 15.040 TL olarak kabul edilmesi doğru olmamıştır.

e)Davalı-karşı davacı erkek karşı dava dilekçesinde maddi ve manevi tazminat taleplerinde bulunmuştur. Bu istekler hakkında olumlu ya da olumsuz bir hüküm kurulmaması doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.